Finanse w pigułce: Rodzaje leasingu

Kategoria: 
W cyklu autorstwa Prorektor Collegium Mazovia dr Bożeny Piechowicz "Finanse w pigułce" jeszcze o leasingu.

W zależności od przyjętego kryterium można wyróżnić wiele rodzajów leasingu. Biorąc pod uwagę liczbę stron uczestniczących w transakcji i w związku z tym liczbę zawartych umów, wyróżnia się leasing bezpośredni i leasing pośredni. Leasing bezpośredni ma miejsce wówczas, gdy leasingodawcą jest, bez żadnych pośredników, producent danego dobra. Ten rodzaj leasingu stanowi alternatywę kupna określonych przedmiotów od wytwórcy, przy czym ten zachowuje prawo własności do środka trwałego oddanego w używanie. Forma leasingu bezpośredniego jest z reguły korzystna dla leasingobiorcy. Uzyskuje on bowiem przedmiot leasingu na lepszych warunkach niż przy udziale w transakcji pośredników - firm leasingowych.

Leasing pośredni charakteryzuje się tym, że uczestniczą w nim co najmniej trzy podmioty, a mianowicie producent, firma leasingowa i odbiorca. W tego rodzaju transakcjach z reguły najpierw leasingobiorca sam wybiera u producenta określone dobro, które chce użytkować na pod¬stawie umowy leasingowej. Następnie firma leasingowa dokonuje zaku¬pu tego dobra i przekazuje je odbiorcy w użytkowanie na podstawie umowy leasingowej.

Najczęściej stosowany w ofertach firm leasingowych podział leasingu na operacyjny i finansowy jest dokonywany na podstawie przepisów prawa podatkowego. Przy leasingu operacyjnym (usługo¬wym) przedmiot umowy leasingu jest zaliczany do majątku leasingodawcy, który dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Wnoszone przez leasingobiorcę raty leasingowe oraz wpłata wstępna, tzw. czynsz inicjalny, są dla niego kosztem uzyskania przychodu. Natomiast przy leasingu finansowym (kapitałowym) przedmiot umowy leasingowej jest zaliczany do majątku leasingobiorcy i to właśnie on dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Kosztem uzyskania przychodu dla leasingobiorcy jest tylko część odsetkowa zawarta w ratach leasingowych. Część kapitałowa rat leasingowych odpowiada spłacie wartości przedmiotu leasingu i nie jest kosztem dla leasingobiorcy.

Poza najpopularniejszym podziałem na leasing operacyjny i leasing finansowy w ofercie niektórych firm leasingowych pojawiają się rów¬nież takie określenia, jak leasing lombardowy, norweski, zwrotny czy tendencyjny. W leasingu zwrotnym posiadacz określonego sprzętu sprzedaje go firmie leasingowej, a następnie ten sam sprzęt trafia do niego z powrotem na podstawie umowy leasingowej. Natomiast leasing norweski charakteryzuje bardzo wysoka wpłata wstępna, jednorazowo zaliczana do kosztów uzyskania przychodu, np. na poziomie 95% wartości środka trwałego i niska wartość rat leasingowych. Leasing lombardowy jest korzystny dla przedsiębiorstw dopiero rozpoczynających działalność gospodarczą lub dla tych, których sytuacja finansowa nie pozwala na pozytywne przejście przez standardową weryfikację prowadzoną przez firmę leasingową. Występuje tu wysoka wpłata wstępna (do 50% wartości środka trwałego), która stanowi zabezpieczenie dla leasingodawcy przed ryzykiem związanym z finansowaniem transakcji. Z kolei formalności, związane z koniecznością przedstawiania firmie leasin¬gowej dokumentów dotyczących przedsiębiorstwa, ograniczone są do minimum.

Leasing tendencyjny jest podobny w swej formie do leasingu zwrotnego, ale nie przewiduje sprzedaży przedmiotu leasingu. Firma leasingowa odkupuje od przyszłego leasingobiorcy prawo do użytkowania przedmiotu leasingu i pobierania z tego tytułu korzyści. Koncepcja tego rodzaju transakcji opiera się więc na umowie nabycia przez leasingodawcę wartości niematerialnej i prawnej w postaci użytkowania przedmiotu leasingu. Leasingodawca nie amortyzuje tego prawa i ma możliwość wliczyć jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów jedynie wydatki poniesione w związku z jego nabyciem. Ten rodzaj leasingu znajduje najczęściej zastosowanie przy leasingu nieruchomości.

Przeczytaj inne artykuły z cyklu

Fot. Sxc.hu

Skomentuj artykuł