Finanse w pigułce: Leasing jako źródło finansowania rozwoju przedsiębiorstw

Kategoria: 
To już XV część cyklu autorstwa Rektor Collegium Mazovia dr Bożeny Piechowicz.

Termin leasing pochodzi z języka angielskiego i nie ma dotychczas w języku polskim rodzimego odpowiednika. Najbliższe mu polskie określenia, tj. „najem” lub „dzierżawa” nie pokrywają się w pełni ze specyficznymi cechami leasingu. Najpełniejszą definicję leasingu zawiera Kodeks cywilny. Zgodnie z nim leasing jest umową, w ramach, której finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do użytkowania albo użytkowania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. 

Leasingiem można więc nazwać rodzaj działalności gospodarczej polegającej na wykorzystaniu formy udostępniania dóbr do odpłatnego korzystania w celu odzyskania kapitału wydanego na wytworzenie lub nabycie tych dóbr wraz z dochodem.

Istota leasingu polega na zawarciu umowy, na podstawie której jedna strona, zwana leasingodawcą, przekazuje drugiej stronie, zwanej leasingobiorcą, prawo do użytkowania określonego składnika majątku na uzgodniony okres, w zamian za ustalone, ratalne opłaty zwane ratami leasingowymi. Przedmiotem leasingu są najczęściej składniki majątku ruchomego, np. środki transportu czy maszyny i urządzenia produkcyjne. Mogą nimi być również nieruchomości (hale produkcyjne, budynki), a także prawa majątkowe.  Właścicielem przedmiotu leasingu jest leasingodawca, który nabywa lub wytwarza przedmioty leasingu, a następnie przekazuje je w użytkowanie leasingobiorcy bez przekazania mu praw własności. Po wygaśnięciu umowy leasingu przedmiot leasingu wraca do leasingodawcy. Leasingobiorca przejmuje na siebie całe ryzyko związane z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Ponadto leasingobiorca może przekazać przedmiot leasingu w tzw. subleasing, czyli przekazać innemu podmiotowi w leasing.

Leasing jest korzystną formą zasilania finansowego dla obu stron umowy. Leasingobiorcy umożliwia sfinansowanie ze środków obcych części majątku trwałego niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej, zwłaszcza wówczas gdy nie posiada on własnych środków czy innych możliwości finansowania. Ponieważ opłaty leasingowe stanowią koszty uzyskania przychodów leasingobiorcy, wydatki z tytułu dysponowania majątkiem trwałym pomniejszają dochód do opodatkowania i finansowane są przychodami ze sprzedaży produktów, towarów i usług.

Leasing korzystny jest również dla leasingodawców zwłaszcza tych, którzy są  producentami dóbr trwałego użytku. Zawierane transakcje leasingowe są dla nich bowiem uzupełniającą forma sprzedaży dla odbiorców, którzy nie dysponują odpowiednimi kapitałami na zakup produkowanych przez nich wyrobów gotowych. Leasing jest także formą alokacji kapitału. Rozwinięty rynek usług leasingowych poprawia również koniunkturę gospodarczą poprzez kreowanie popytu na dobra inwestycyjne. Leasing jako forma alokacji kapitału przez leasingodawców i jednocześnie źródło kapitału dla leasingobiorców jest szeroko stosowany w krajach o rozwiniętej gospodarce rynkowej.

Fot. Sxc.hu

Skomentuj artykuł